می دانم هر از گاهی دلت تنگ می شود.

همان دل  بزرگی که جای من در آن است

آنقدر تنگ میشود که حتی یادت می رود من آنجایم.

دلتنگی هایت را از خودت بپرس.

و نگران هیچ چیز نباش!

هنوز من هستم.  هنوز خدایت همان خداست! هنوز روحت از جنس من است!

اما من نمی خواهم تو همان باشی!

تو باید در هر زمان بهترین باشی.

نگران شکستن دلت نباش!

میدانی؟ شیشه برای این شیشه است چون قرار است بشکند.
و جنسش عوض نمی شود ...

و میدانی که من شکست ناپذیر هستم ...

و تو  مرا داری ...

برای همیشه!

چون هر وقت گریه میکنی دستان مهربانم چشمانت را می نوازد ...

چون هر گاه تنها شدی، تازه مرا یافته ای ...

چون هرگاه بغضت نگذاشت صدای لرزان و استوارت را بشنوم،
صدای خرد شدن دیوار بین خودم و تو را شنیده ام!

درست است مرا فراموش کردی، اما من حتی سر انگشتانت را از یاد نبردم!

دلم نمی خواهد غمت را ببینم ...

می خواهم شاد باشی ...

این را من می خواهم ...

تو هم می توانی این را بخواهی. خشنودی مرا.

من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا (ما خواب را مایه آرامش شما قرار دادیم)

و من هر شب که می خوابی روحت را نگاه می دارم تا تازه شود ...

نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را می فشارد.

شبها که خوابت نمی برد فکر می کنی تنهایی ؟

اما، نه من هم دل به دلت بیدارم!

فقط کافیست خوب گوش بسپاری!

و بشنوی ندایی که تو را فرا می خواند به زیستن!

پروردگارت ...

حافظ:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام روح اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست وتن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

جوانان امروزی:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورد دنیا را
نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را
مگر بنگاه املاکم؟ چه معنی دارد این کارا؟
و خال هندویش دیگر ندارد ارزشی اصلأ
که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را
نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پا ها را
فقط می خواستند این ها، بگیرند وقت ما ها را.....؟؟؟

باز کن پنجره ها را،که نسیم

روز میلاد اقاقیها را

جشن می گیرد

و بهار

روی هر شاخه،کنار هر برگ

شمع روشن کرده ست
******

همه چلچله ها برگشتند

وطراوت را فریاد زدند

کوچه یکپارچه آواز شده ست

و درخت گیلاس

هدیه ی جشن اقاقی ها را

گل به دامن کرده ست

******

باز کن پنجره ها را،ای دوست

حالیا معجزه ی باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می گیرد
******

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا این همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره ها را

و بهاران را

باور کن

 فریدون مشیری

سال نو مبارک

ﺗـﺼـﻮر ﻛـﻦ اﮔـﻪ ﺣﺘﻲ    ﺗـﺼﻮّر ﻛﺮدﻧـﺶ ﺳـﺨﺘـــــــﻪ

‫ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ    ﺗﻮ اون ﺧﻮﺷﺒﺨﺖِ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻪ

‫ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻛﻪﺗﻮ اون ﭘــــﻮل و    ﻧﮋاد و ﻗﺪرت  ارزش ﻧﻴﺴﺖ

‫ﺟـﻮاب ﻫـﻢﺻـﺪاﻳﻲﻫﺎ      ﭘﻠﻴـﺲ ﺿـﺪ ﺷـﻮرش ﻧﻴـــﺴﺖ

‫ﻧﻪ ﺑﻤﺐﻫﺴﺘﻪاي داره،     ﻧﻪ ﺑﻤﺐاﻓﻜﻦ  ﻧﻪ ﺧﻤﭙﺎره

‫دﻳﮕﻪ ﻫﻴـــﭻﺑﭽــّﻪاي ﭘﺎﺷﻮ      روي ﻣـﻴـــﻦ ﺟﺎ ﻧﻤﻴﺬاره

‫ﻫـﻤـﻪ آزادِ آزادن،      ﻫـﻤـﻪ ﺑـــــﻲدرد ﺑـﻲدردن

‫ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪﻧﻤﻴﺨﻮﻧﻲ،        ﻧﻬﻨﮕﺎ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻛــــــــﺮدن

‫ﺟـﻬﺎﻧﻲ رو ﺗﺼﻮر ﻛﻦ،    ﺑﺪون ﻧـﻔﺮت و ﺑﺎروت

‫ﺑﺪون ﻇﻠﻢﺧﻮد ﻛﺎﻣـﻪ،    ﺑﺪون وﺣﺸﺖ و ﺗﺎﺑﻮت

‫ﺟﻬﺎﻧﻲ رو ﺗﺼﻮر ﻛﻦ،    ﭘﺮ از ﻟﺒﺨﻨﺪ و آزادي

‫ﻟـﺒﺎﻟﺐ از ﮔﻞ و ﺑـﻮﺳﻪ،    ﭘﺮ از ﺗـﻜﺮار آﺑــﺎدي

‫ﺗﺼﻮر ﻛﻦ اﮔﻪ ﺣﺘﻲ     ﺗﺼﻮر ﻛﺮدﻧﺶ ﺟﺮﻣــــــــﻪ

‫اﮔﻪ ﺑﺎﺑﺮدن اﺳﻤﺶ     ﮔﻠﻮ ﭘﺮ ﻣﻴــــــﺸﻪ از ﺳﺮﻣﻪ

‫ﺗﺼﻮر ﻛﻦﺟﻬﺎﻧﻲ رو     ﻛﻪ ﺗﻮش زﻧــــــﺪان ﻳﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪاس

‫ﺗـﻤـﺎم ﺟـﻨﮕـــــــــﺎي دﻧـﻴﺎ،      ﺷـﺪن ﻣﺸـﻤﻮل آﺗـﺶﺑـــــــــﺲ

‫ﻛﺴﻲ آﻗﺎي ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ،     ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ﻫﻢاﻧﺪ ﻣﺮدم

‫دﻳـﮕﻪ ﺳــــــــــﻬﻢﻫﺮ اﻧﺴﺎنِ     ﺗﻦ ﻫﺮ دوﻧﻪي ﮔــــــــﻨﺪم

‫ﺑﺪون ﻣـــــــــــــﺮز و ﻣﺤﺪوده،      وﻃــــــــــــــﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ دﻧﻴﺎ

‫ﺗﺼﻮر ﻛﻦ ﺗﻮﻣــــــــــــــﻲﺗـﻮﻧﻲ      ﺑﺸﻲ ﺗﻌﺒﻴـــــــــــــــﺮ اﻳﻦ روﻳــــﺎ

پرواز را بیاموز ؛

نه برای اینکه از زمین جدا باشی ،

برای آنکه به اندازه فاصله زمین تا آسمان  گسترده شوی